با سرمی زير پوست                       که درد می کشی        

                با رگهايی که می تپند

               و صدايی که درون مغز ضربه می زند

     من

   کرختی اندام تو را

                   از شرابی ديرين آکنده می کنم

تمام چهارجوب ها می پاشند

                و قانون من

               يک بی هارمون واقعی

                             بر سيم حادثه

                            سخت می نوازد

                                                       ؛  لعنت به هرچه پايبند

                                                                     لعنت به هر چه زنجير ؛

 

                                      با سرمی زير پوست

                                     که درد می کشی

                                      که ميميرم...

/ 1 نظر / 3 بازدید
mona

سلام ممنون از پيغامت....من شعر ميگم ولي تخصصي نيست..خوشحال ميشم يه نفر كه مثله شما با تجربه تره از شعرام انتقاد كنه...ضمنا شعراي زيبايي داري خيلي زيبا......باز هم به من سر بزن....موفق باشي