شرمنده که مدتی به روز نکردم . دلیلش هم این که خب مطلب تازه ای نبود جز این که ما همچنان به زندگی بی نظم و بی هدفمان ادامه می دهیم و سعی می کنیم نهایت لذت را هم البته ببریم و خنده هم بکنیم . این روزها افتاده ام به گوش کردن اهنگ های جز . نمی دانم چرا . حتما تا اخر تابستان همینطور سلیقه هنریمان عقب و عقب تر می رود و به بتهوون می رسم . اما این فرانک سیناترا را خیلی دوست دارم با ان آهنگ fly me to the moon  و آهنگ غریبه ها در شب که معرکه است دیوانه ام می کند . یه چیزی در مایه های جز است . ویگن خودمان هم همینجوری می خواند . اما الویس چیز دیگری بود . سبک خواندنش جدید تر از فرانک سیناتراست . واقعا حقش است که ستاره بی رقیب موسیقی قرن باشد . اگر از طرفداران موسیقی غربی هستید و تا به حال الویس پریسلی گوش نداده اید باید خودتان را دار بزنید . بعد 1 سال دباره گیتارم را از گنجه در اووردم اما بیچاره یک  سیمش پاره شده و کلا از کوک در رفته . تلاش های من هم برای کوک کردن  5 تا سیم باقی مانده هم با شکست مواجه شد باید یکی را پیدا کنم که به گیتارم سیم بیاندازد و کوکش کند . شاید هم رفتم کلاس . تا آ ن موقع . دمت گرم الویس پریسلی