فاصله ها را مينويسم

فکر ها را می نوشم

و يک نفس سير از دود های شهر خاکستری

و يک زخم کهنه که قاب گرفته روی ديوار

فراموش شده

 

خام بودن يک انسانيت

ميشناسی مرا

انسانی مچاله زير چرخ دنده های يک تمدن

 

دست به انديشه می رود

گونه ها را پاک می کند

و به زمانهای پولک زده

لمسی دوباره می کند

: صعب روزی

                    بوالعجب کاری

                                    پريشان عالمی  :